Zašto Mađarska pravi vojne strukture mimo NATO-pakta?

Da li je sve ovo dio velikog plana Viktora Orabana i njegovih aspiracija za širenje na području bivše Jugoslavije? Da li je ovo njihov “back up” za neko buduće zajedničko djelovanje neovisno od NATO i EU politike?

Nakon što smo objavili tekstove o "non paperu" Janeza Janše, primili smo veliki broj poruka zabrinutih ljudi ne samo iz regiona.

U naš inbox stigao je i ovaj tekst koji puštamo u cjelosti, bez uredničkih intervencija, osim opreme teksta.

Autori su objavu ovog teksta uslovili anonimnošću.

Njihova imena i pozicije su nam poznata.

Na inicijativu Republike Mađarske, u protekle dvije godine na teritoriju ove zemlje su uspostavljene dvije nove vojne mulatinacionalne komande, i to: Komanda multinacionale divizije za Centralnu Evropu – MND-C (Multinational Division Command for Central Europe) sa sjedištem u Sekešferhervaru i Regionalna komanda za specijalne operacije (Regional Special Operations Component Command R-SOCC) sa sjedištem u Solnoku u centralnoj Mađarskoj.

Uspostavljanje Komande mulatinacionalne divizije formalizirano je potpisivanjem odgovarajućeg memoranduma od strane hrvatskog ministra odbrane Damira Krstičevića i mađarskog ministra odbrane Tibora Benka u martu 2020. godine, koji su istovremeno iskazali svoju namjeru prema NATO-u da ova komanda postane dio euro – atlantske strukture, koja bi tima bila vidljiva u tom dijelu Evrope.

Formiranje Komande za specijalne operacije 2019. godine pokrenutno je od strane Mađarske, Austrije, Slovenije, Slovačke i Hrvatske, čije su individualne specijalne komponente locirane na terotorijama ovih država, te se udružuju i zajednički djeluju i raspoređuju kao jedna snaga u slučaju potrebe. Plan je da ove godine počnu sa operacijama, a da 2024. budu poptuno operativne.

Javno proklamirani politički i stratetegijski cilj uspostavljanja Multinacionale divizije jeste unaprijeđenje sigurnosti regiona Centralne Evrope. Divizija je taktičkog nivoa i u mirnodopsko vrijeme imala bi misiju razvoja kapaciteta, izgradnje interoperabilnosti, obuke, vježbi, te upravljanja krizama, sa zadatkom održavanja mira i stabilnosti u region, odnosno djelovanja, kao vodeća snaga u rukovođenju operativnih aktivnosti, u slučaju razvoja konflikta, uz istovremeno integriranje sa savezničkim elementima.

Od augusta 2020. godine komandant ove divizije je hrvatski general Denis Tretinjak, a pripadnici OS Hrvatske su upućeni na rad u istoj.

Sa druge strane, uloga Komande za specijalne operacije bi bila upravljanje netradicionalnim sigurnosnim prijetnjama, obučavanje specijalnih snaga, uključujući i NATO specijalne snage, raspoređivanje u NATO, EU i UN vođenim mirovnim misijama, sa ciljem odgovora na sigurnosne izazove, uključujući hibridne prijetnje i terorizam.

Na osnovu površne opservacije, te rukovodeći se osnovnim vojno – stručnim i političkim aspektima, kao i javno deklariranim namjerama, može se zaključiti da se radi o izuzetno proaktivnom pristupu u širenju euro – atlantskog uticaja ravnomjerno u svim dijelovima Evrope, odnosno u ravnomjernoj zastupljenosti euro – atalantskih sposobnosti i kapaciteta na istoku i u središtu Evrope.

Međutim, imajući u vidu manifestacije populističke, šovinističke i konzervativne politike vladajućih snaga u nekim od gore navedenih država, kroz odbacivanje i zanemarivanje demokratskih, euro – atlantskih, EU i UN vrijednosti, standarda i principa, te protežiranje ruskih i kineskih interesa, vidljivo je da postoji nesklad između ostvarenih vojnih planova, s jedne i politika, sa druge strane, koje se vode u Mađarskoj, Austriji, Sloveniji, Hrvatskoj,pa, donekle, i u Slovačkoj.

Ukoliko u dogledno vrijeme uspostavljena multinacionalna komanda ne postane u punom, euro – atlantskom smislu multinacionalna, te ne dobije status stalne NATO strukture, a ta odluka je još uvijek na čekanju, onda će ista, zajedno sa Komandom za specijalne operacije postati ozbiljan virus koji će polako uništavati zdravo tkivo NATO-a, prvenstveno zbog jakog malignog, finansijskog, energetskog i informativnog uticaja Rusije i Kine u gore naznačenim zemljama.

U tom slučaju, ovo dodatno vojno uvezivanje tih zemljam će, mimo NATO i EU struktura, dobiti neku drugu geopolitičku i geostratešku dimenziju.

Zato je i logično pitanje, da li je sve ovo dio velikog plana Viktora Orabana i njegovih aspiracija za širenje na području bivše Jugoslavije? Da li je ovo njihov “back up” za neko buduće zajedničko djelovanje neovisno od NATO i EU politike?

Da li će “sutra” ove vojne snage tražiti povod za djelovanje u Bosni i Hercegovini, te pod plaštom upravljanja krizom i održavanja mira i sigurnosti u regionu, spašavati destruktivne antidržavne elemenata, koji svakako imaju simpatizere u desnoj politici ovih zemalja, te u konačnici zacementirati podjelu BiH?

Zbog toga je potrebno posebno i duboko analizirati čudne vjetrove koji dolaze iz Slovenije, koja je, kao što smo vidjeli, aktivni sudionik mađarski vojnih inicijativa.

Upravo ti vjetrovi iz Slovenije i drugih “dobronamjernih” država zadnjih dana raspuhuju po BiH opasne “non papere”.

Hipotetički, onog momenta kada se gore navedene države politički odluče za djelovanje u BiH, zajedničke vojne snage će im biti spremne za akciju. I, tu je onda i kraj sna o suverenoj, nedjeljivoj BiH, članici EU I NATO, a to je nešto što, prije svih, najviše odgovara Rusiji i našem istočnom susjedu, koji ima već ima plodonosnu stratešku saradnju sa Mađarskom.