Piše: Reuf Bajrović
Valentin Inzko odlazi uzdignuta čela nakon najdužeg mandata u historiji Ureda visokog predstavnika.
Bit će upamćen kao najvažniji visoki predstavnik, poslije Paddyja Ashdowna koji je ojačao institucije Bosne i Hercegovine više nego svi ostali visoki predstavnici zajedno jer je imao podršku Londona i Vašingtona za duboke reforme.
Oni koji imaju uvid u ono što se događalo iza zatvorenih vrata tokom Inzkovog mučnog mandata znaju da je Valentin uradio sve što je mogao da sačuva institucije BiH od nasrtaja dvojca Dodik-Čović i prešutne podrške dijela Zapada za te nasrtaje.
Na kraju mandata je Inzko uradio ono što je htio da uradi ranije, ali mu za to niko od bitnih zemalja nije htio dati podršku, a neke su, kao Njemačka bile otvoreno protiv.
Naime, od dolaska Angele Merkel na vlast 2005. godine, politika Njemačke - koja je najvažnija zemlja EU- bila je da se u BiH maksimalno olabavi prisustvo OHR i da se upotreba Bonskih ovlasti svede na nulu.
Pritisak iz Berlina na OHR je glavni uzrok stagnacije BiH jer je naglim slabljenjem OHR došlo do eksplozije velikosrpskog nacionalizma.
Za razliku od 1990-ih, stranka Milorada Dodika je preuzela vodeću ulogu netom nakon izbora u Njemačkoj krajem 2005. i od tada je svake izbore dobijala na obećanju da će političkim sredstvima ispuniti ciljeve Miloševićevog genocidnog pohoda.
To je realnost u kojoj je Inzko morao šuteći trpiti poniženja koja su mu na dnevnoj osnovi priređivana iz Banje Luke, ali i iz Brisela koji ga je isključivao iz većine ključnih procesa u BiH koji su vođeni s ciljem slabljenja institucija koje su izgrađene za vrijeme Ashdownovog mandata.
