Šteta

Piše: Amir Vuk Zec

Ne znam je li u novom generalnom urbanističkom planu ova tačka zadržana za remizu. Ako jeste, onda ga samo zbog ovoga ne treba usvojiti. Znam da bi mnogi na vlasti najradije da se tu naprave neke druge zgrade, ali mi moramo misliti i o onima koji dolaze

Dana 15. 9. 2026. godine, na portalu Odgovor.ba objavljena je informacija da je potpisan ugovor sa španskom firmom IDOM za izradu idejnog projekta rekonstrukcije sadašnje remize u savremeniju depo-garažu usred grada, koju potpisuju ministar Adnan Šteta i direktor te firme Iban Mirones Truan.

Šteta kao da nije svjestan kolika je šteta po razvoj grada obnoviti remizu kao stacionirani objekat u srcu novog grada i na takav način iskoristiti grant Austrijske vlade od 450.000 eura, što je prilično ozbiljna cijena za idejni projekat, ako znamo kako u javnim nabavkama iste firme uvijek dobivaju poslove po najnižim cijenama i time dampiraju struku.

Svi navodni čuvari demokratije i pravednosti u svijetu u službi su tih velikih investicionih fondova. Danas je taj neumitni kapital dobio i vlastitu pamet, vjestačku inteligenciju. Polako, a brže nego smo mislili i tako da nismo ni toga ni svjesni, ušli smo u distopijsku realnost. Od Kosmaj radija do GPT-ja, koji je sada mnogima vodič kroz život. Oni misle da ga koriste, ali ustvari on koristi njih. Upravo u takvoj realnosti tik pred izbore potpisuje se ugovor koji će, ako se realizuje, trajno zaustaviti razvoj grada.

Otvaranjem pruge prema Hrasnici otvorile su se i mogućnosti prebacivanja ovakvog stacionarnog objekta “spavaone i odmarališta” za tramvaje. Ne treba velike pameti da se zaključi da se remizni centar, koji je sada u centru najmnogoljudnije opštine u državi, treba preseliti na rub grada. Hrasnica ovom prugom dobija na kvalitetu života i postaje potencijalna, ali potrebno je da se tramvajska pruga povuče i prema Dobrinji, gdje je već formiran tercijarni grad, ili “grad u gradu”. Povući ovu prugu prema Hrasnici bilo je najbezbolnije, jer eksproprijacija i imovinski odnosi su bili riješeni, tako da se brzo mogao ostvariti ovaj potez koji je, kao svaki javni potez u saobraćaju, za pohvalu. Sarajevo se mora prokrviti.

Pitam se zašto ova vlast nije isto tako zdušno radila na bitnoj prvoj transverzali. Za ovakve poteze, kao što je transverzala, koja nije imovinski do kraja riješena, treba puno raditi. Ovako, sa favorizovanim firmama, našim parama, pripisuju sebi zasluge. Davno je to neko osmislio, kredite dogovorio, a najvažnije je da ćemo mi to otplaćativati. Zato nije pripisivati sebi nešto što je davno započeto idejama nekog drugog vremena. Znam, bitno je ko dijete odgoji, ali upada u oči prenaglašena hvala za nešto što je, na kraju krajeva, i posao tog ministarstva. Svako normalan se tome raduje, ali također znam da je budući razvoj ovog grada u pravcu prema Brezi i Ilijašu. Volio bih da je ova vlast napravila saobraćajni projekat razvoja grada u tom logičnom pravcu. Da se počne misliti o proboju tunela kroz Žuč, koji bi bio Y-linijskog pravca i vezao Rajlovac i Vogošću sa Željezničkom stanicom.

To su razmišljanja koja će skinuti sa Sarajeva predznak longitudinalnog grada. Ovom saobraćajnom mapom grad bi konačno imao oblik šireg kruga. Krug je metafizička prapomisao o svakom gradu, da malo parafraziram velikog znalca gradova, arhitektu Bogdana Bogdanovića. U svojoj kultnoj knjizi “Gradoslovar” protomajstor je pisao da su prvi gradovi nastajali tako da je neko određivao centar i oko njega pravio nove slojeve. S brzim tramvajima, čije bi linije bile na nadvožnjacima iznad automobilskog saobraćaja, kako te elegantno urade Kinezi, vi biste u Ilijašu bili za dvadeset minuta od Željezničke stanice. Putujući od Sarajeva do Zenice vi već putujete kroz naseljene predjele. Dakle, čuvena konurbacija (kad se dva ili više gradova svojim razvojem spoje u novu urbanu matricu) formirala se spontano.

Sada da se vratimo remizi. Upravo ovom analizom vidi se koliko je pogubno zaustaviti tu grad u razvoju radi nekog granta i predizborne kampanje. Šteta će biti velika, ministre Šteta.

Trenutno groblje tramvaja mi ne vidimo jer smo se navikli na taj prizor. Opet će se to ponoviti, jer ostarit će, iskvarit će se i ovi novi. Skoro sam napisao opširan tekst i iznio ideju o smještaju kuća kulture upravo na mjestu današnje remize.

Prostor daje ogromne mogućnosti i ima potencijal da se na jednom mjestu koncentrišu kongresni centar, prijeko potrebna koncertna dvorana, filharmonija, istinski veliki gradski hotel, jer mi poštena hotela nemamo. Da i ova država ima svoj “Sava centar i Lisinski dvoranu u jednom”. Naše velike kompanije neka malo ulože u ovu državu, gdje su i zahvaljujući kojoj su postale velike.

Primjer neka im bude velika koncertna dvorana u Čepinu, čiji investitor je poduzetnik s odgovornošću prema zajednici, gospodin Pipunić. On je angažovao jednog od najvećih arhitekata današnjice, danskog arhitektu Bjarkea Ingelsa, koji je napravio objekat koji već zovu “Sidnejskom operom u Slavoniji”. To je objekat zbog kojeg će se hodočastiti u Čepin.

Dragi moji tajkuni, samo ovako vam ime ostaje vječno. Carnegi je zaradio ogromne pare praveći čelik, ali u historiji mu se ime upisuje zbog najprestižnije dvorane na svijetu, Carnegie Halla. Nastupati u njoj jeste dotaknuti vrh za svakog stvaraoca u umjetnosti. Sarajevo i postoji zahvaljujući vakufima i zakladama dobrih ljudi, koji su mislili o onima koji dolaze.

Skoro sam hodao po krovovima jedne impozantne icon građevine koja je obilježila Oslo. Njihovu kuću Opere potpisuje Snøhetta, koja tom kućom postaje svjetski brend u arhitekturi. To je javni objekat koji se sav dao gradu. Po njemu hodaš, u njega ulaziš, na vrhu ljudi plešu, a balerine su u utrobi te kuće na bini.

Zamislite nešto slično umjesto parkiranih ulupljenih tramvaja. I ovi novi će ostariti. Taj bi kompleks imao fantastičan prilaz iz cijele države, jer je naslonjen na IX transverzalu, s koje se sada najlakše ulazi u grad sa koridora Vc. Tim putem ljudi bi od Zenice do Sarajeva za pola sata bili na koncertu, s garažom velikog kapaciteta, uz hotel od 500 soba. Bio bi to centar za kongrese, koncerte, razne perfomanse i smještaj niza pratećih sadržaja.

Tome bi se priključio obnovljeni RTV Dom, a ostrvo na kojem je položen moglo bi se dograditi zgradama koje su nam potrebne, recimo zgradom muzeja opsade. Sve to bi se dalo spustiti do korita Miljacke, koja je tu široka i daje mogućnost rekreacije. Takav spoj kulture i parka s jasnom komunikacijom nema potencijalno ni jedan grad u državi.

Ovom prostoru gravitira 120.000 i više stanovnika opštine Novi Grad Sarajevo, 80.000 stanovnika Ilidže, 70.000 stanovnika opštine Novo Sarajevo i dnevni priliv od 50.000 zbog Lidla i Binga, kao i budućih centara koji će se oko njih razviti. Dakle, ovoj tački u gradu gravitira skoro 300.000 ljudi! Na takvu koncentraciju ljudi nema skoro nijednog objekta kulture!

Šta bi građani ovih opština dobili ne treba objašnjavati. Ovo bi bio motor za kulturu države. Dolazak do ove bitne buduće tačke iz ostalih opština i starog gradskog jezgra davno je definisan i određen tramvajskom prugom. Smještanjem ovih sadržaja smanjila bi se gužva i u starom gradskom centru, a ovo bi bio centar novog konurbanog područja, koje je već stvarnost, a koje bismo mogli zvati SA-ZE.

Šteta se da izbjeći, ministre Šteta, pa mislim da bi ovo pod hitno trebalo staviti na javnu raspravu, koja je trebala prethoditi i ovoj odluci.

Ti grantovi su po nas nekada vrlo opasni, jer nas koloniziraju. Tako je angažovana i čuvena grupa Arup oko projekta kampusa. To su vam i donacije Švicarske vlade, kroz angažman pravljenja navodnog digitalnog otiska grada. Puno para koje ne dođu do nas, nego smo mi izgovor da naplate drugi. Naši ljudi ne znaju da na konkursima evropskih fondova za, recimo, neku dionicu našeg autoputa, ne mogu učestvovati domaće firme. One najčešće izvode, ali kao podizvođači za strane kompanije, koje to dobiju na međunarodnom konkursu. To je, nažalost, cijena male države.

(Autor je dopisni član ANUBiH)