Piše: Damir Rastoder
Srbija i entitet RS obilježili su jučer novouspostavljeni Dan jedinstva, zastave i svega čega su se mogli sjetiti Aleksandar Vučić i Milorad Dodik.
Samo je bilo važno da to dobro i jako zvuči, da osnažuje nacionalni ponos i naravno, donosi glasove.
Izabrali su 15. septembar, kao dan proboja solunskog fronta u Prvom svjetskom ratu, mada ga je Dodik pomiješao sa sremskim frontom, što za inicijatore ove ideje ništa ne znači.
Jer, da su bilo šta mislili, ne bi odabrali ovaj datum, s obzirom da je 15. septembra 1935. godine tadašnja njemačka trobojka zamijenjena nacističkom zastavom sa kukastim krstom.
Iz onoga što se moglo vidjeti u direktnom televizijskom prenosu, bila je to loša vašarska predstava, prepuna kiča i pokušaja da se bildaju nacionalistički mišići, u inače podgrijanoj, pa i zatrovanoj ukupnoj atmosferi u kojoj se nalazi srpsko društvo.
Anologije sa devedesetim se čine neizbježnim.
Ono što su bili Miloševićevi mitinzi u tzv. antibirokratskoj revoluciji, na kojima se prijetilo susjedima od Triglava do Đevđelije, sada su političko-vjerski performansi u režiji Vučića, koji se opet obračunava sa nevidljivim neprijateljima, manje-više istim onima sa kojima je Milošević ratovao.
Uloga Crkve i njena politička instrumentalizacija su neuporedivo veće u ovim Vučićevim “događanjima naroda”, ali je ključna razlika što sada ljudi dolaze na skupove, jer im je to Vučić nametnuo kao “radnu obavezu”, a prije 30 godina su dolazili iz nacionalnih i patriotskih razloga.
Zato se ovaj Vučić-Dodikov praznik teško prima, uprkos neviđenoj kampanji, ljudi ga doživljavaju kao isforsirana i vještački nametnuta svečanost, za jednokratnu političku upotrebu.
Bez obzira na spoljne manifestacije i pojedinačne utiske, obilježavanje novog praznika nosi sa sobom nekoliko važnih političkih poruka.
