O SFF-u

Piše Hamza Višća

Iza nas su tri dana filmskog festivala. Sarajevo film festival(SFF) traje već 32 godine i taman toliko dugo ga pratim, amaterski. Znao sam imati i neku od propusnica, pa ga detaljnije pratiti u Metalcu, Skenderiji ili Narodnom pozorištu. Prvih par decenija, gotovo svaka vijest, crtica ili priča sa festivala se ticala glumaca(ica), režisera, scenarista, odgovornih za kameru i muziku, komentara selektora filmova ili direktora SFF.

Danas, ako je suditi po elektronskim medijima, društvenim mrežama, portalima i platformama, SFF je samo lajt motiv, a glavna vijest su političari i starlete, koji rijetko kad zavire u kino dvorane i (ni)je im mjesto na crvenom ćilimu. Sve me to podsjeća na fakat, kad ovdašnji političar ode na svjetsku/evropsku konferenciju, pa nam pošalje foto sa mobitela svog potrčka, uz komentar da je NEKOG sreo, s njim razgovarao i obezbijedio podršku Bosni i Hercegovini. Haman smo i festival uvukli u narativ truhle političke borbe, usprkos trudu selektora i organizatora festivala da filmska stvar bude u srcu dešavanja ovih 10 dana.

Vlast se hvali noćenjima i zaradom od turista, vode se političke polemike o sporednim event-ima, politika jedne stranke se svela na pivu, klipaču, malu, točenu, kao da je na čepu ili etiketi formula pobjede na oktobarskim izborima. Sve kontam, odustat će, i smisao SFF vratiti filmu a ne margini. Margina je postala stream, a festival ide, filmovi prolaze. Na prste jedne ruke se mogu nabrojati utisci gledalaca, intervjui glumaca, scenarista i režisera. Šteta je proćerdati ugled festivala i priliku da se o govori filmu, o ne baš sjajnoj poziciji kinematografije, i još težoj poziciji glumca. Moglo bi se i o odnosu politike spram Sedme umjetnosti, a ne o njihovom outfitu na crvenom tepihu. Na festivalima u Kanu ili Veneciji, tek s vremena na vrijeme se desi politika, kao incident kazan postupcima glumaca ili redatelja, nikako kroz izjave ministara i političara.