Jesu li Bošnjaci tokom agresije sami sebe ubijali, trpali u logore, progonili

Piše: Almasa Hadžić

Tužilaštvo Bosne i Hercegovine podiglo je optužnicu protiv Ejupa Ganića, člana ratnog Predsjedništva Republike Bosne i Hercgovine i još 9 osoba obuhvaćenih dugogodišnjom istragom u predmetu poznatom kao „Dobrovoljačka“ .

Šta god značila ova optužnica, Ganić je najviše rangirani ratni politički dužnosnik iz bošnjačkog naroda koji se optužuje za ratni zločin, a čije je optuživanje, apsolutno, podrška narativu srpske strane o navodnom zločinačkom planu „ratne politike bošnjačkog naroda“.

Gledajući sa ove vremenske distance, optužnice podignute za zločine počinjene pod komandom srpskog političkog i vojnog vođstva, kao i one protiv pripadnika Armije RBiH i političkih predstavnika Bošnjaka, koje su podigli i Haški tribunal i domaće pravosuđe, našle su se na putu pravosudnog izjednačavanja krivice za agresiju na BiH,  čiji je očigledan cilj oslobađanje od odgovornosti počinilaca najmonstruoznijih zločina nad bošnjačkim narodom.

Svi se dobro sjećamo da je u istom danu kada je  klanjana dženaza rahmetli Aliji Izetbegoviću, tadašnja glavna haška tužiteljica Carla Del Ponte javnost obavjestila da je Izetbegović bio pod istragom Haškog tribunala.

Dovoljno da agresorska Srbija, a Rs pogotovo, kao i njihovom ratnom backgroundu sklona javnost u svijetu, logore, masovna strijeljanja, silovanja, mučenja, progone i druge zločine nad bošnjačkim i hrvatskim narodom u BiH, koje su pod komandom Ratka Mladića i Radovana Karadžića, počinili pripadnici JNA i Vojske i policije Rs, počne doživljavati kao „iznuđenu stvar“.

Malo je poznato da je Del Ponte, nekoliko dana nakon što je uhapšen  ratni komandant Srebrenice Naser Orić i predat Tribunalu u Hagu, lično tražila od Orića da prizna zločine koji mu se optužnicom stavljaju na teret.

Bio je to neuspješan pokušaj da se zločin genocida počinjen nad Bošnjacima Srebrenice pokaže kao posljedica tobožnjih zločina koje su snage kojim je, tokom blokade Srebrenice komandovao Orić, počinile nad lokalnim srpskim stanovništvom.

U zamjenu za priznanje, Del Ponte mu je nudila „povlasticu“ od 15 do 17 godina robije, što su Orić i njegova odbrana odlučno odbili, tražeći da Orić svoju nevinost dokazuje u sudskom postupku, što je i učinjeno.

Istovremeno dok se, za najstrašnije ratne zločine u Hagu sudilo srpskom političkom i vojnom vrhu, u haški pritvor, pored Orića,  dovedeni su Sefer Halilović i Rasim Delić ratni komandanti Armije RBiH kao i jedan broj njima potčinjenih visokih oficira.

Uz sve aplauze Haškom tribunalu za mnoge procese koje je vodio i presude koje je izrekao, činjenica da se na jednoj optuženičkoj strani Tužilaštva u Hagu našao vrh VRS, a na drugoj vrh Armije RBiH, ne može se tumačiti slučajnošću.