Piše: Boro Kontić
Dan nakon što je u Beogradu objavljeno da je umro kompozitor Kornelije Kovač, u Banjaluci, u Skupštini Republike Srpske, Milorad Dodik je po ko zna koji put nemušto čitao napisane mu rečenice koje sve zajedno hoće reći da Bosnu i Hercegovinu treba rasturiti. O nemogućnosti života s Bošnjacima koje Dodik već odavno tendenciozno svodi na religijsku zajednicu, napisao mu je savjetnik, ovaj put čak s visine samozvanog poznavanja globalnog stanja stvari. To jest, da se u svijetu kao nemoguć pokazao „harmoničan odnos hrišćana i muslimana“.
Zatekla me je ova tvrdnja kao off s malog ekrana, dok sam povodom smrti Kornelija Kovača prelistavao njegovu autobiografsku knjigu Fusnota, objavljenu 2010. Te potražih one dijelove u kojima se autor sjeća „svog Sarajeva“. Kornelije Kovač je u Sarajevu pohađao Muzičku akademiju i bio godinama jedan od vodećih džez muzičara ovog grada. Pominjem džez, da prosti Dodik, ljubitelj muzike koja se konzumira uz pečene glavuše na stolovima i šatorom nad glavom. Na tekst Žarka Roje, komponovaće Kornelije Kovač i prvi sarajevski hit iz šesdesetih, Četiri mladića idu s Trebevića. Kovač će svirati u Indexima i biti autor nekih od njihovih najvećih hitova (Ako jednom budeš sama, Plima).
Stigavši u Sarajevo, sjeća se, odmah je otišao na najveću igranku u gradu. FIS koji je primao oko hiljadu posjetilaca imao je izdignutu scenu na kojoj je svirao plesni džez orkestar sa dirigentom Srđanom Matijevićem. Kovač precizno navodi da su na podijumu svirale četiri trube, pet saksofona, jedan trombon sa „svim ostalim instrumentima koji su išli uz takvu kombinaciju“. Navodim ovo imajući na umu da na šatorskim veseljima gdje se Dodik voli dohvatiti mikrofona, svira tek jedan instrument-harmonika.
Na drugom sarajevskom plesnjaku tog doba, u Slozi, svirao je džez kvintet (Vojnić Zvonimir, Vedo Hamšić, Kornelije Kovač, Vlado Dujmović i Duško Stoparić). „To je Sarajevo 1961. godine“ zaključuje Kovač. On je u Sarajevu osnovao i jedan džez sekstet koji je svirao u predstavama Kamernog teatra. Ponosno ga naziva „pretečom internacionalizma“ i navodi da su u njemu svirali: Kornelije Kovač – Mađar iz Subotice, Paša Ferović- Musliman iz Sarajeva, Josip Jurić- Hrvat iz Banjaluke , Lučijano Kapurso- Italijan iz Dubrovnika, Vojnić Tunić Zvonimir -Bunjevac iz Subotice i Nedžad Hadžihasanović- Musliman iz Sarajeva. Sekstet za sva vremena, poentira Kornelije Kovač.
Malo je prostora da se evocira Sarajevo koje se iz takvog jezgra nastavilo razvijati. Zaustaviću se kod Kovačeve evokacije, a onda podsjetiti šta se od 1992. pokrenulo da se to tkanje uništi. Kratko i nedvosmisleno: zločinački poduhvat koji je, utjehe radi-makar dijelom završio pred međunarodnim sudom u Hagu. A sada, nakon što nije uspjelo snajperima i granatama, genocidom, nastavlja se za skupštinskom govornicom, iznudom izbornih promjena, tendencioznim i vulgarnim nacionalističkim manifestacijama koje se već i prije prve izvedbe predstavljaju kao tradicionalne.
Jedna od takvih nas je počastila ovih dana. Dogovorena je krajem avgusta 2020. na jednom od otužnih susreta delegacije Srbije i Republike Srpske. Dogovorena je uspostava zajedničkog praznika pod nazivom (ko li ga samo smisli?!) „Dan srpskog jedinstva, slobode i nacionalne zastave“. Datum novokomponovanog praznika se odnosi na, ni kriv ni dužan, datum proboja Solunskog fronta 1918. Zanimljivo je da se na ovom beogradskom sastanku razgovaralo i o sad već famoznom aerodromu u Trebinju. Tada je Vučić obećao da će prvi avion sa tog aerodroma poletjeti u martu 2022. godine, ali će „Srbija učiniti sve da to bude i prije kraja 2021. godine“.
Avion poletio nije. Ali se zastavama evo već treći put agresivno razmahuje.
A od prošle godine uspostavljen je princip koji bih, kad smo već kod muzičkih tema, nazvao „Tri tenora“. Dva svjetovna i jedan crkveni. U punoj harmoniji.
