Turska kompanija Turkish Aerospace Industries (TUSAŞ) objavila je snimke leta na kojima je bespilotna borbena letjelica ANKA III prikazana s dva mlazna drona SÜPER ŞİMŞEK postavljena ispod krila.
Riječ je o konfiguraciji koja ANKA III predstavlja ne samo kao platformu za nošenje klasičnog naoružanja već i kao svojevrsni leteći čvor sposoban za raspoređivanje dodatnih autonomnih sistema u zračnom prostoru koji može biti pod kontrolom protivničke protuzračne odbrane.
Dronovi SÜPER ŞİMŞEK mogu imati različite uloge, uključujući izviđanje, elektronsko ometanje i djelovanje protiv neprijateljske protuzračne odbrane. Njihova upotreba omogućava da se u protivnički prostor istovremeno pošalje veći broj relativno jeftinijih i potrošnih platformi, čime se nastoji opteretiti i poremetiti integrirani sistem protuzračne odbrane.
Posebno je značajna mogućnost konfiguriranja SÜPER ŞİMŞEKa za različite zadatke. Letjelica može služiti kao mamac za protivničke radare, platforma za elektronsko ometanje, ali i kao udarna bespilotna letjelica.
Prema dostupnim podacima, udarna konfiguracija SÜPER ŞİMŞEKa može nositi bojevu glavu mase do 35 kilograma.
Koncept koji Turska razvija zasniva se na principu takozvane „ugniježđene autonomije“, odnosno povezivanja različitih bespilotnih i pilotiranih platformi u jedinstvenu borbenu mrežu.
Na vrhu takve strukture nalazi se turski borbeni avion pete generacije KAAN, kojim upravlja pilot i koji bi imao ulogu komandne i upravljačke platforme.
ANKA III bi se nalazila na srednjem nivou. Zahvaljujući niskoj uočljivosti i mogućnosti umrežavanja, njena uloga bila bi prikupljanje podataka, djelovanje kao senzorski čvor i upravljanje dodatnim bespilotnim platformama.
Najistureniji nivo činili bi SÜPER ŞİMŞEK dronovi. Njihova prednost bila bi upravo u tome što se mogu poslati bliže protivničkim sistemima, uključujući radare i druge elemente protuzračne odbrane, bez izlaganja skupljih pilotiranih aviona istom nivou rizika.
Takva organizacija dio je šireg koncepta Manned-Unmanned Teaming (MUM-T), odnosno saradnje pilotiranih i bespilotnih letjelica.
Za tursku vojnu industriju razvoj ovakvih sistema predstavlja nastojanje da se promijeni odnos cijene i rizika u savremenom zračnom ratovanju. Umjesto da se za svaki zadatak angažuje skupa borbena letjelica, dio misija mogao bi se povjeriti većem broju autonomnih i potrošnih sistema.
U slučaju djelovanja protiv integrirane protuzračne odbrane, takav pristup omogućava kombinovanje mamaca, elektronskog ometanja, izviđanja i napada kako bi se protivnički sistem istovremeno suočio s većim brojem različitih prijetnji.
Prikaz ANKA III sa dva SÜPER ŞİMŞEK drona stoga predstavlja važan pokazatelj pravca u kojem Turska razvija buduću zračnu borbenu arhitekturu – od pojedinačnih bespilotnih letjelica prema umreženim grupama autonomnih sistema kojima bi pilotirani borbeni avioni upravljali s veće udaljenosti.
Nova konfiguracija turske bespilotne letjelice predstavlja korak prema konceptu u kojem jedan borbeni dron može nositi, lansirati i koordinirati dodatne autonomne letjelice u dubini protivničkog prostora.
Komentari
Ovaj članak nije moguće komentarisati.
