Potpisivanje trilateralnog odbrambenog sporazuma između Turske, Saudijske Arabije i Pakistana u Džedi predstavlja jedno od najznačajnijih geopolitičkih i vojnih restrukturiranja na Bliskom istoku i u Južnoj Aziji u posljednjih nekoliko decenija.
Sporazum predstavlja prelazak sa dosadašnjih bilateralnih saveza na formalni trilateralni odbrambeni blok. On se oslanja na prethodni bilateralan sporazum Saudijske Arabije i Pakistana iz 2025. godine (koji uključuje klauzulu da se napad na jednu državu smatra napadom na obje) i u taj okvir u potpunosti integriše Tursku.
Ovaj pakt formalizuje blisku vojnu, obavještajnu i tehnološku saradnju. Glavni cilj je stvaranje regionalnog mehanizma odvraćanja koji smanjuje ovisnost o tradicionalnim zapadnim (prije svega američkim) sigurnosnim garancijama.
Iako mediji i analitičari ovaj pakt često nazivaju "Muslimanskim NATO-om", riječ je o savezu koji još uvijek nema integrisanu zajedničku komandnu strukturu kakvu ima NATO.
Međutim, ovo jeste najsnažniji vojni savez u muslimanskom svijetu.
Spoj turske vojne tehnologije, pakistanske nuklearne sile i saudijskog kapitala stvara blok koji ima potencijal da djeluje kao kolektivni odbrambeni mehanizam. Ako sporazum u potpunosti zaživi kroz zajedničke vojne vježbe, razmjenu obavještajnih podataka i međusobne obaveze u slučaju napada, on će praktično funkcionisati kao regionalni ekvivalent NATO-a za sunitske države.
Vojni potencijali članica saveza Savez spaja tri komplementarne vojne snage:
- naprednu namensku industriju,
- nuklearno odvraćanje i
- neograničena finansijska sredstva.
Turska (Tehnološka i konvencionalna sila): Posjeduje drugu najveću stajaću vojsku u NATO savezu. Njen aktivni sastav procjenjuje se između 481.000 – 550.000 vojnika (kopnene snage, ratno zrakoplovstvo i mornarica). Rezervni sastav ima dodatnih od 380.000 do 400.000 obučenih rezervista koji se mogu mobilizovati u slučaju rata.
