Nedavno smo objavili saznanja da je Aleksandar Vučić, predsjednik Srbije, mobilizirao sve raspoložive resurse i potrošio više od stotinu miliona dolara za lobiranje protiv Rezolucije o genocidu u Srebrenici, angažiravši i političke „protivnike“ poput Vuka Jeremića, kako bi pokušao srušiti Rezoluciju o genocidu u Srebrenici pred Generalnom skupštinom Ujedinjenih Nacija u New Yorku.
No, to nije bilo sve. Naime, u vrijeme Vučićevog lobiranja protiv Rezolucije o genocidu u Srebrenici, režim u Beogradu naprasno je prekinuo svaku priču o izgonu bivšeg predsjednika SFR Jugoslavije Josipa Broza Tita iz Kuće cijeća na Dedinju. Razlog za takav potez je, kako saznaje „Slobodna Bosna“, lobiranje u zemljama članicama Nesvrstanih zemalja protiv Rezolucije o genocidu u Srebrenici, za koju su Vučić i njegovi diplomati lobirali. Naime, Srbija se godinama predstavlja kao sljednica bivše Jugoslavije pred zemljama članicama Nesvrstanih, te su eskapade gradonačenlika Beograda i planovi o protjerivanju Tita iznenada utihnuli.
Ipak, prvi čovjek Beograda, Aleksandar Šapić, sada najavljuje podizanje spomenika četničkom zločincu Draži Mihailoviću i to, ni manje ni više, nego usred Terazija.
Dinko Gruhonjić, profesor na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu, komentirao je za „Slobodnu Bosnu“ najnovije poteze prvog čovjeka Grada Beograda.
-Pa znate kako, ukoliko građani Beograda dozvole da se iz njega izbaci Josip Broz Tito, a u njega useli spomenik Draži Mihailovću, onda će to biti slika današnjeg glavnog grada Srbije. Jer Tito je bio komandant najjačeg autohtonog i autentičnog kontinentalnog antifašističkog pokreta otpora u Evropi, jugoslovenskih partizana. A Mihailović je bio kvisling i saradnik nacističkih okupatora, o čemu postoje brojna istorijska dokumenta.
Po zlu čuveni “čiča Draža” je, na primjer, 1945. godine, pred kraj Drugog svjetskog rata, poslao svog izaslanika da sa ustaškim poglavnikom Antom Pavelićem ispregovara slobodan prolaz prema Austriji, zajedničku borbu protiv partizana u toj bježaniji, kao i da im ustaše obezbjede hranu i lijekove. A te iste ustaše s kojima je pregovarao Mihailovićev izaslanik su prije toga počinile genocid nad Srbima. Dok je “čiča Draža” tobože branio Srbe. Kako su ih četnici branili, znamo još od bitke na Kozari 1942, kada su revnosno radili na deportaciji Srba u Jasenovac ili u dječji logor Jastrebarsko.
Po “Dražinom receptu”, uostalom, pod komandom zvaničnog Beograda, sprovođen je genocid i etničko čišćenje i u jugoslovenskim ratovima u posljednjoj deceniji proteklog vijeka. U tom kontekstu, možda je i “višnja pravda” da Titu nije mjesto u Beogradu, već da glavni grad Srbije dobije “Dražin memorijal”. Pa da, tokom parada organizovanih u čast Dana oslobođenja Beograda iz oktobra 1944. godine, u njima dominiraju četnici. Ali tako da idu ispred kolone, sa podignutim rukama u znak predaje, kao što su i išli prije 80 godina. A da Tita, na primjer, traži Vojvodina, u kojoj nije bilo niti jednog jedinog četnika tokom Drugog svjetskog rata, kazao je Gruhonjić za „Slobodnu Bosnu“.
