Nakon raspada SKJ u Bosni i Hercegovini je pojačan proces nazvan demokratizacijom političkog života. Centralni komitet Saveza komunista Bosne i Hercegovine (CK SKBiH) donio je odluku o slobodi organiziranja političkih partija. Jedini uvjet je da one nisu zasnovane na nacionalističkim platformama. Drugim riječima, na tlu Bosne i Hercegovine mogu se registrirati i politički djelovati samo one stranke koje priznaju njen teritorijalni integritet i ravnopravan status u zajednici jugoslavenskih naroda, piše Stav.ba.
U proljeće 1990. godine Centralni komitet je donio odluku po kojoj treba da “suverenitet Bosne i Hercegovine i otvorenost prema vjernicima budu programska i strateška opredjeljenja SKBiH” ne samo u postojećim političkim okolnostima i odnosima u Jugoslaviji “već i u onim odnosima bi se u neizvjesnim društvenim okolnostima mogli uspostaviti”. Centralni komitet je polazio od uvjerenja i činjenice da država BiH nije vještačka tvorevina kako su stalno ponavljali iz susjednih zemalja pretendenti na njenu teritoriju. Ona je suverena država kao i sve druge, čije je rukovodstvo, poput onog iz Srbije, sudbinu svoje republike uzelo u svoje ruke “sada i zauvek”.
U srpskim građanskim i pravoslavnim medijima i intelektualnim krugovima u prva polovina 1990. godine bila je ispunjena propagandom protiv zapadnih ‘katoličkih’ republika kao i protiv islama i muslimana. Stalno se govorilo i pisalo o ‘islamskom fundamentalizmu’ u Bosni i na Kosovu, o džihadu i vatikansko-mudžahedinskoj zavjeri protiv Srbije. U takvoj propagandi prednjačila su izdanja Novinsko-izdavačke kuće “Politika”, među njima sam list “Politika”, zatim “Ekspres politika”, “NIN”, “Duga”, “Svet”, “Večernje novosti” i časopis “Intervju” iz Novinsko-izdavačke kuće “Borba”. Svi su proizvodili ogromnu količinu mržnje i stvarali svakodnevne paranoje. Izgledalo je da će muslimani kao “vječiti neprijatelji” neminovno stupiti u rat protiv Srba.
Omiljene teme te propagande bile su “opasnost od muslimanskih fundamentalista”, “o izmišljenoj muslimanskoj naciji”. Tu su i tvrdnje da su muslimani tvorevina antisrpske politike komunista, da su oni, ustvari, Srbi “koji su izdali pradedovsku veru”, da su anacionalni, nerodoljubivi i slično. Jedna od glavnih tema u političkim kampanjama i napisima bila je da su država Jugoslavija i Republika Bosna i Hercegovina isključivo Brozova vještačka tvorevina i da je zato treba uništiti. Na tome su insistirali i mnogi poznati historičari, pravnici, politikolozi. Oni su zajedno sa liderima pojedinih nacionalnih stranaka krojili i iscrtavali bosanske mape i zemlje u okviru velike Srbije. Njihova geografija se, u suštini, svodila na to da će “srpska Hercegovina”, “srpska Bosna” i “srpska Krajina” bez ikakve sumnje biti dijelovi buduće srpske države.
Državno rukovodstvo Srbije i vladajuća Socijalistička partija Srbije (SPS) nisu se obazirali na to da se takva propaganda direktno suprotstavlja prihvaćenim međunarodnim principima i obavezama prema OUN i KEBS-u. Ignorirali su i činjenicu da u svijetu ima preko milijardu sljedbenika islama, ocijenio je historičar Mehmedalija Bojić, da ih je u Jugoslaviji preko pet miliona, a u samoj Srbiji preko dva, te da su Islamska vjerska zajednica i njeno staiješinstvo uvijek podržavali opciju jugoslavenskog jedinstva kao svoj vitalni interes, a u političkim zbivanjima držali su se po republičkim i saveznim ustavnim principima, što znači po strani od politike.
