Nakon više od decenije na vlasti, iskusni autoritarni lideri gotovo uvek se suočavaju sa raskrsnicom: da li će pojačati represiju, učvrstiti svoj krug tajkunskih saradnika i ugušiti ostatke nezavisnih medija, ili će popustiti pred zahtjevima opozicije za reformama.
To se mnogo puta ponavljalo širom svijeta u decenijama nakon Hladnog rata. Autokrate gotovo uvijek biraju prvi pristup i postaju još tvrđi. Sada, dok antivladini demonstranti izlaze na ulice prestonice Srbije, Beograda, Aleksandar Vučić suočava se sa ovim izborom, piše Financial Times.
Osam godina, koliko je predsjednik Srbije, a prije toga i premijer, vladao je sve intervencionističkijom rukom, ali i dalje vodi više neku vrstu "kontrolisane demokratije" nego punokrvne autokratije.
Vučić je sličan balans uspeo da održi i na globalnoj sceni. Održavao je korektne odnose sa Moskvom, ali ne toliko bliske da bi isprovocirao EU i SAD, zažmirio je na prodaju srpskog oružja Ukrajini. Privukao je Peking, obezbjedivši milijarde dolara ulaganja u industriju i infrastrukturu, navodi FT.
Balansiranje odnosa
Iako je Srbija još samo kandidat za članstvo u EU, Vučić ima bliske veze sa liderima bloka, poput francuskog predsednika Emmanuela Macrona i predsjednice Evropske komisije Ursule von der Leyen, posebno kroz obećanje da bi evropske rudarske kompanije mogle da iskoriste neistražene rezerve litija u zemlji, kako bi ubrzale evropsku potragu za većom energetskom nezavisnošću.
Takođe je izgradio dobre odnose sa bliskim saradnicima Donalda Trumpa tokom njegovog prvog mandata. Vučićeva strategija balansiranja možda zaslužuje da bude proučavana i od strane drugih država koje vode višesmjernu politiku, dodaje FT.
