Najnovije nesuglasice oko uloge i izbora visokog predstavnika i političkog odnosa prema vlastima u Republici srpskoj dodatno su ogolile nedostatak jedinstvene strategije.
Razlike između Evropske unije i Sjedinjenih Američkih Država u pristupu Bosni i Hercegovini ponovo su otvorile staro pitanje koliko je zapravo održiv međunarodni okvir upravljanja u zemlji koja već tri decenije funkcioniše pod snažnim uticajem stranih aktera, piše NAP.
Najnovije nesuglasice oko uloge i izbora visokog predstavnika i političkog odnosa prema vlastima u Republici srpskoj dodatno su ogolile nedostatak jedinstvene strategije.
Slučaj Milorad Dodik postao je svojevrsni lakmus papir tih razlika. Kada su Sjedinjene Američke Države uvodile sankcije zbog secesionističke i antiustavne retorike, EU nije uspjela postići konsenzus da slijedi isti pristup. Tek pojedinačne zemlje su 'disciplinirale' Dodika.
Dok su jedni tražili oštrije mjere, drugi su insistirali na “dijalogu” i “deeskalaciji”, što je u praksi dovelo do neujednačenog pritiska na političke aktere u BiH.
Danas se situacija djelimično preokreće dok Washington ublažava intenzitet odnosa prema Dodiku, u evropskim institucijama raste pritisak da se zadrži ili čak pojača restriktivan pristup. Ta promjena smjera dodatno zbunjuje domaću političku scenu, ali i šalje poruku o nedosljednosti međunarodne zajednice. U toj svoj slici nazire se sušzina neuspjeha u Bosni i Hercegovini.
Ovakva neusklađenost nije samo diplomatski problem. Ona direktno utiče na unutrašnju stabilnost Bosne i Hercegovine i dodatno slabi autoritet institucije visokog predstavnika, koju trenutno obavlja Christian Schmidt. Umjesto jedinstvenog pritiska na poštivanje ustavnog poretka, BiH se pretvara u prostor nadmetanja različitih geopolitičkih pristupa.
U suštini, ovakve razlike između EU i SAD ne otkrivaju samo neslaganje oko jedne političke figure ili jedne odluke. One pokazuju dublji problem odsustvo zajedničke vizije za Bosnu i Hercegovinu. Dodatni problem je što domaći akteri još manje znaju šta bi i kako bi radili za budućnost BiH.
U tom vakuumu, bh. politički akteri nastavljaju da koriste međunarodne podjele kao prostor za jačanje vlastitih pozicija, u čemu najviše gubi država Bosna i Hercegovina. Suštinski dokaz o šteti za BiH je projekat Južne interkonekcije gdje SAD nastupa diktatorski i ucjenjivački, a EU se protivi saopštenjima!?
Bez jasnog i usklađenog pristupa ključnih zapadnih aktera, BiH ostaje zarobljena u ciklusu kriza koje se smjenjuju, ali ne rješavaju, dok političari u BiH 'trljaju ruke'.
