Od kraja Drugog svjetskog rata 1945. godine, SAD su vodile vanjsku politiku koja se uključivala u unutrašnje poslove drugih zemalja širom svijeta, a najradikalniji primjeri uključivali su rušenje vladajućih režima.
Iako su vlasti u Vašingtonu i ranije imale tendenciju da se uključuju u poslove drugih zemalja, posebno u svom okruženju, ovaj princip u vanjskoj politici su doveli na novi nivo od kraja Drugog svjetskog rata, kada su se SAD isprofilirale kao jedna od dvije najveće svjetske sile.
Vojnu moć, potpomognutu nuklearnim arsenalom kojeg i danas nema nijedna druga zemlja na svijetu, spojili su s više različitih opravdanja kako bi rušili nepodobne lidere od Južne Amerike, pa sve do jugoistočne Azije.
Sve je počelo s Iranom
Prva značajnija intervencija desila se u Iranu 1953. godine, kada je američka obavještajna služba CIA direktno učestvovala u rušenju vlasti Mohammada Mossadegha, demokratski izabranog premijera.
CIA je 1953. godine organizovala operaciju Ajax, zajedno s britanskim MI6, te je vojnim udarom srušen Mossadegh i instaliran šah Mohammad Reza Pahlavi, koji je kasnije sam srušen 1979. godine, kada je na vlast došla aktuelna struktura.
Razlog za ovakav potez američkih i britanskih obavještajnih službi je činjenica da je Mossadegh krenuo s nacionalizacijom naftnih polja Irana, a koje su prije toga bile pod kontrolom firme BP. Pahlavi je, po dolasku na vlast, vratio dio vlasništva nad naftnim poljima britanskim i američkim firmama.
Samo godinu kasnije, CIA je organizovala akciju PBSUCCESS, kojom je srušena vlast predsjednika Guatemale Jacoba Arbenza. Umjesto njega, instalirana je vojna diktatura koju je vodio Carlos Castillo Armas.
Pod krinkom zaustavljanja širenja komunizma, demokratski izabrana vlast Gvatemale je srušena, ali se pravi razlog krio u činjenici da su Arbenz i njegov prethodnik Juan José Arévalo proveli agrarnu reformu koja je išla protiv interesa američke firme United Fruit Company.
Pored toga, ova struktura je značajno pojačala kontrole i pravila protiv eksploatacije radnika, što je također imalo utjecaj na profit ove firme. Oni su uspjeli, na kraju, izlobirati promjenu vlasti u Gvatemali.
Šest godina nakon Gvatemale, SAD su se indirektno umiješale u rušenje vlasti u Demokratskoj republici Kongo, podržavajući snage koje su se borile protiv prvog premijera ove države Patricea Lumumba.
Za razliku od prethodnih intervencija, u Kongu obavještajne službe SAD-a nisu bile direktno uključene, ali su podržale nastojanje pobunjenika, koji su još imali podršku iz Belgije, da na kraju ubiju Lumumba.
Već naredne godine, odnosno 1961., SAD su indirektno podržale rušenje režima diktatora u Dominikanskoj republici Rafaela Trujilla.
CIA se 1963. godine direktno umiješala u rušenje vlasti lidera Južnog Vijetnama, Ngo Dinh Diema, dajući novac i podršku vojnom udaru u kojem je Diem srušen, a kasnije i ubijen.
Amerikanci su se zatim vratili u Južnu Ameriku gdje su 1964. pomogli u rušenju vlasti brazilskog predsjednika Joãoa Goularta. Pod krinkom straha od širenja komunizma, Goulart je uz pomoć i podršku CIA-e srušen u vojnom udaru, a instaliran je Castelo Branco.
Uslijedila je pauza od devet godina, a onda je 1973. godine proveden vojni udar, uz podršku SAD-a, u Čileu. Srušen je Salvador Allende, a instaliran Augusto Pinochet, diktator poznat po svojim radikalnim antikomunističkim stavovima i represivnim metodama.
Tri godine kasnije, odnosno 1976. godine, SAD su ponovile metod iz Čilea u Argentini, gdje je srušena vlast Isabel Perón, a postavljena je vojna hunta koju je predvodio Jorge Rafael Videla.
