Profesor Turčalo komentirao je medijske natpise da je Landi, zbog prethodnog službovanja u Rusiji, de facto 'ruski čovjek', naglasivši da je ključno pitanje ne čiji je on čovjek, nego čiji je kandidat.
Da li je to Antonio Zanardi Landi, kojeg podržava Amerika uz formalnu nominaciju Italije, ili je riječ o zajedničkom kandidatu Francuske, Njemačke i Velike Britanije — francuskom diplomati Renéu Troccazu.
U studiju Istraga sedmice je bio dekan Fakulteta političkih nauka Sead Turčalo, uz uključenje putem videolinka politologa Jasmina Mujanovića iz SAD-a i profesora i nekadašnjeg ambasadora BiH u Rusiji Envera Halilovića.
Profesor Turčalo komentirao je medijske natpise da je Landi, zbog prethodnog službovanja u Rusiji, de facto 'ruski čovjek', naglasivši da je ključno pitanje ne čiji je on čovjek, nego čiji je kandidat:
Američki ili italijanski kandidat? Formalno italijanski, suštinski američki. Kako god ga karakterizirali, dovoljno je interesantna ličnost da su ključne zemlje Evropske unije vrlo skeptične prema njemu. Postoji bojazan da bi, ukoliko bi on bio na čelu Ureda visokog predstavnika, Evropa, pored svih unutrašnjih aktera koji opstruiraju evropske integracije Bosne i Hercegovine, mogla dobiti i dodatni faktor koji ne bi u potpunosti podržavao kretanje BiH ka EU, u skladu sa strateškim postavkama nove američke administracije. Iako diplomate s ovih prostora, koje ga poznaju, imaju nešto pozitivniju sliku o njemu, treba uzeti u obzir tu skepsu zemalja EU, posebno u pogledu toga za šta bi se on zalagao. Postavlja se pitanje da li bi određene aktivnosti Ureda visokog predstavnika pod njegovim vodstvom mogle biti destabilizirajuće za BiH, a potom i za regiju i Evropu. Ta skepsa bi mogla rezultirati scenarijem u kojem bi i evropske zemlje i SAD odustale od svojih kandidata te pronašle kompromis u nekom trećem rješenju — svojevrsnom ‘novom Valentinu Inzku’. U tom slučaju ponovo bismo imali dugogodišnje prisustvo visokog predstavnika koji bi uglavnom izražavao zabrinutost, ostajao prisutan, ali bez značajnijeg djelovanja, iako sama njegova prisutnost daje određeni osjećaj sigurnosti, procjenjuje profesor Turčalo.
Profesor Halilović, s pozicije bivšeg diplomate i ambasadora, odlučno odbacuje tvrdnje da se italijanskom diplomati može pripisivati ruski utjecaj:
To je obična nebuloza. Žao mi je što koristim tu riječ, ali drugačije je ne mogu opisati. On je, kao i svaki drugi ambasador, službovao u Rusiji kao predstavnik svoje države — u ovom slučaju Italije — baš kao što i drugi ambasadori služe u različitim zemljama. Prema tome, to ne može biti argument za njegovu diskvalifikaciju niti relevantna činjenica. Drugo je pitanje da li postoje neki drugi razlozi zbog kojih je Zanardi Landi kandidat i zašto ga SAD tako uporno podržavaju. Ovdje ne govorim o njemu kao kandidatu, nego o toj tvrdnji koja mu se pripisuje. Mogu to ilustrirati i vlastitim primjerom: bio sam ambasador Bosne i Hercegovine u Rusiji i prvi sam napisao knjigu o negativnom utjecaju Rusije na Balkan, posebno na Bosnu i Hercegovinu. Dakle, argumente za ili protiv ovog kandidata treba tražiti u drugim aspektima, a ne u činjenici da je bio ambasador u Rusiji, naglašava Halilović.
